Canımdan can koptu...

Altemur KILIÇ

80 yıllık can dostum Şiar Cavit Yalçın, Ankara’da vefat etti... 25 Ekim doğum günü idi! Uzunca bir zamandır hasta idi. Şuuru kapalıydı. Son günlerde yoğun bakımdaydı... Bakıcısı vasıtasıyla sağlığını soruyordum ve bu acı sonu bekliyordum! Şiar bir bakıma kurtuldu. Ama, benim canımdan can koptu... Şiirde olduğu gibi “Her insan ölünce, eksiliyor insan”. Ben, Şiar’ın ölümüyle çok eksildim; canımdan can koptu.
Telefonla konuşmalarımı, dertleşmemizi özleyeceğim. Mükemmel Türkçesi vardı. Türkçeyi en iyi konuşan ve yazanlardan biri idi... Geniş ansiklopedik bilgisi vardı... Divan Edebiyatını ezbere bilirdi. Ona sık sık telefon eder “Kâmusu Şiar mı?” dedikten sonra, bilgi alırdım. Ya hemen cevap verir ya da  “Dur bakayım” dedikten sonra, muhakkak beni aydınlatırdı... Biraz çetin tabiatlıydı, çabuk kızardı.  “Huysuz Virjin” diye takılırdım. Birkaç defa evlendi, ama sanırım hiç mutlu olamadı. Aile hasreti çekti!
Onu son defa Ankara’da ziyaret ettim. Kucaklaşırken ikimiz de heyecandan yere yuvarlandık... O yuvarlanış ve bu yuvarlanış!
Hazin bir öykümüz var; merhum babası eski Maliye Nazırı Cavit Bey, Şiar iki yaşındayken, Babamım üye olduğu Ankara İstiklal Mahkemesi tarafından idama mahkum edilmiş ve asılmıştı... Bundan, 4 yıl sonra, 1930’da İstanbul’daki İngiliz okulunda, İngiliz öğretmeler bizi yan yana oturttular ve o günden beri en yakın arkadaşız. Seksen yıl dost olduk...
Anası başlangıçta arkadaş olmamızı istememişti... Babası Şiar’ı Hüseyin Cahit Yalçın’a emanet etmişti. O, Aliye Hanım’ı ikna etti... Bizimkiler de, “Aliye Hanım’ın evine gitme, seni zehirler” derlerdi. Ama sonra Aliye Hanım benim teyzem oldu. Yassıada’dan tahliye edildiğimde beni bağrına bastı!
Uğur Mumcu ölümünden önce bizi yemekte buluşturmuş ve sormuştu; “Altemur’un babası, babanın ölüm hükmünü imzaladı. Onunla nasıl dost olursun” diye. Şiar da “Babasını bağışlamam ama Altemur benim can dostum” diye cevap verdi.. Asıl büyüklük onundu. Şiar, Mustafa Kemal’e düşman olmadı, aksine sıkı bir Atatürkçü idi. Göğsünde, Atatürk rozeti taşırdı...  “Ne oluyor Atatürk’ün Cumhuriyetine?”  diye dertleşirdik son günlerde! 
Şiar’la bizi hiçbir şey -ne onun solcu, ne benim sağcı olmam- ayıramadı...
Şimdi ölüm ayırdı... Ama buluşmamız
yakındır.
Son zamanlarda Şiar’ın babası Cavit Bey’in mezarını birlikte,  arıyorduk... Şiar şimdi herhalde, onlarla buluşmuştur.
Mekanı cennet, ruhu şad olsun!
Canımdan can koptu. Onu çok arayacağım!

  • Yorumlar 0
UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.
Bu yazıya henüz yorum eklenmemiştir.
Yazarın Diğer Yazıları
Günün Karikatürü
Yeniçağ karikatur / Emre Ulaş