Kaç bankacı daha ölmeli?

Remzi ÖZDEMİR

Levent Turan daha 40 yaşında bile değildi.

İyi bir baba, iyi bir eşti. Sesiz kendi halinde kimseye zararı olmayan  ekmeği için yaşam mücadelesi veren bir kişiydi.

Dar gelirli bir ailenin çocuğu olan Turan, zor şartlarda okumuş Ortadoğu Üniversitesi gibi  iyi bir üniversitede  eğitim görmüştü. Okulu bitirdikten sonra uzun süredir hayalini kurduğu bankacılık mesleğine atıldı. Çünkü onun döneminde yaşadığı şehirde bankacılar hep  toplumda saygı görüyordu. O da seçti bankacılığı.

Sektörde umduğunu bulamadı.  Çünkü sektör yabancıların kontrolüne geçmiş ve adeta canavara dönüşmüştü.

Acımasız bir baskı ve kuralsızlık hakimdi artık bu sektörde.

Yıllarca çalıştı. Mutsuz olmasına rağmen bir gün bile bunu dile getirmedi.  Hep içine attı. Geç saatlere kadar çalıştı sesini çıkartmadı. 

Ancak son dönemde üzerinde o kadar iş yükü vardı ki psikolojisi Allah bullak olmuştu.  Tek varlığı evladı için dayandı. Dayandı… Dayandı… Sonunda psikolojisi iflas etti ve bir gece yavrusunu koklayıp, ailesiyle vedalaştıktan sonra gecenin karanlığında  çıkıp Fatih Sultan Mehmet Köprüsü'nden kendini  karanlık sulara bıraktı.

Bir bankacı ölmüştü.

Acımasız sektörde sadece "ah-vah" ile karşılandı.  Gazetelere bile haber olmadı. Çünkü o bankacıydı. Gazeteler bankaları kızdıracak haber yapamazlardı. Çünkü bankalar gazeteler için en büyük reklam kaynağıdır. Onları kızdırmak yanlış olurdu.

Bankayı kızdırmayan sadece gazeteler miydi?

Elbette hayır!

Çalıştığı kurumdan da büyük vefasızlık görmüştü.

Cenazesine bir iki  bankacı ve ailesi katılmıştı.  Çalıştığı bölge müdürlüğü o kadar yoğundu ki.. Onların hedefleri vardı. Kart satıp, sigorta yapacaklardı. Daha çok kredi verip  o yabancı patronlarının daha çok sevinmesi için çabalıyorlardı. Bu nedenle cenazesine bile katılamamışlardı.

Levent Turan yaşama veda etti.

Kırgınlıkla…

Levent Turan'ın sesiz çığlığını kimse duymadı.

Ne BDDK, ne de Ankara'daki politikacılar.

Hele çalışma hayatını düzenleyen Çalışma Bakanlığı hiç duymadı.

Şimdi buradan Çalışma Bakanlığı'na soruyorum:

İnşaatta  3 işçinin ölümü karşısında onlarca müfettiş gönderip inceletiyorsunuz. 200 bin beyaz yakalının feryadını son 2 yıldır neden duymuyorsunuz?

Aydın'ın Söke ilçesindeki bir banka müdüresi kanserli olduğu için düşük performanstan işten atılıyor yani ölüme terk ediliyor. Bunu neden görmeyip duymuyorsunuz.

Son bir yılda binlerce bankacı hedef baskısı nedeniyle sağlığını ve işini yitirdi. 17 ve 18 maddeden işten atılan bu insanlar bir daha asla iş bulamıyorlar. Bankalar kendi aralarında yaptıkları gizli bir anlaşma ile hakkını arayan bu insanların meslek hayatını bitiriyorlar.

Peki bunları neden duymuyorsunuz?

Bankacıların seslerini duymanız için daha kaç kişinin intihar etmesi gerek?

Kaç kişinin kanser olması lazım?

Dahası kaç ölüm sizin vicdanlarınızın sağırlığını giderecek!

 

 

  • Yorumlar 0
UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.
Bu yazıya henüz yorum eklenmemiştir.
Yazarın Diğer Yazıları
Günün Karikatürü
Yeniçağ karikatur / Emre Ulaş